W wieku 80 lat zmarł Wojciech Gryniewicz, jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich rzeźbiarzy, autor licznych pomników plenerowych i rzeźb sakralnych, a także konserwator zabytków.
Życie i początki twórczości Wojciech Gryniewicz
Najsmutniejszą z informacji o rzeźbiarzu Wojciechu Gryniewiczu przekazała jego córka. Informacja o jego śmierci poruszyła środowisko artystyczne, a także mieszkańców miast, w których jego prace na stałe wpisały się w przestrzeń publiczną.
Rzeźbiarz zmarł 4 lutego
informuje Małgorzata Gryniewicz, córka artysty.
Wojciech Gryniewicz urodził się 5 kwietnia 1946 roku w Bydgoszczy. W młodości rozwijał zainteresowanie sztuką, które doprowadziło go do podjęcia studiów na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Ukończył je w 1975 roku, zdobywając nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz stypendium za projekt pomnika „Obrońcom Helu”. Już wtedy zwracano uwagę na jego wyczucie formy i umiejętność łączenia tradycji z nowoczesnym podejściem do rzeźby.
W 1978 roku artysta przeniósł się na stałe do Łodzi. To właśnie tam rozpoczął intensywną działalność twórczą, realizując monumentalne rzeźby, które z czasem stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych elementów miejskiego krajobrazu.
Najważniejsze dzieła w przestrzeni publicznej
Wojciech Gryniewicz stworzył wiele pomników, które do dziś stanowią ważne punkty na mapie polskich miast. W Warszawie spod jego dłuta wyszły m.in. pomnik ks. Jana Twardowskiego, pomnik Jana Nowaka-Jeziorańskiego oraz Ławka Szkolna
W Łodzi natomiast mieszkańcy i turyści kojarzą go przede wszystkim z „Ławeczką Tuwima”, pomnikiem Ofiar Komunizmu, pomnikiem prof. Tadeusza Kotarbińskiego czy płaskorzeźbą „Kochankowie z Ulicy Kamiennej”.
Jego prace wyróżniały się dbałością o detal, umiejętnością uchwycenia charakteru postaci oraz wrażliwością na kontekst miejsca, w którym miały stanąć. Dzięki temu wiele z nich stało się nie tylko dziełami sztuki, ale również popularnymi punktami spotkań i symbolami lokalnej tożsamości.
Rzeźby sakralne i działalność konserwatorska
Oprócz pomników miejskich Wojciech Gryniewicz tworzył także liczne rzeźby sakralne. Jego prace można znaleźć m.in. w Opactwie Cystersów w Sulejowie, Kościele św. Stanisława Kostki w Płocku czy Kościele Najświętszego Serca Jezusowego w Łodzi. Projektował również drogę krzyżową, płaskorzeźby oraz elementy wystroju wnętrz świątyń.
W latach 1974–1994 prowadził prace konserwatorskie w zakresie rzeźby w architekturze. Pracował m.in. w Muzeach Zamkowych w Pszczynie i Książu, dbając o zachowanie dziedzictwa kulturowego i przywracając dawny blask zabytkowym obiektom.
Nagrody i wyróżnienia
Twórczość Wojciecha Gryniewicza była wielokrotnie doceniana. W 2013 roku otrzymał odznakę „Za Zasługi dla Miasta Łodzi” oraz Medal Honorowy Regionalnej Organizacji Turystycznej Województwa Łódzkiego w kategorii „Kultura i Sztuka”. W 2018 roku uhonorowano go Medalem 100-lecia Odzyskania Niepodległości, a w 2023 roku – Honorowym Medalem 600-lecia Miasta Łodzi.
Jego dorobek artystyczny obejmuje zarówno dzieła monumentalne, jak i kameralne realizacje sakralne, co czyni go jednym z najbardziej wszechstronnych polskich rzeźbiarzy współczesnych.
Dziedzictwo Wojciecha Gryniewicza
Wojciech Gryniewicz pozostawił po sobie setki realizacji, które nadal pełnią funkcję artystyczną, społeczną i kulturową. Jego pomniki stały się częścią miejskich narracji, a rzeźby sakralne – elementem duchowej przestrzeni wielu świątyń. Jego prace charakteryzowały się nie tylko wysokim poziomem artystycznym, ale także umiejętnością dialogu z odbiorcą.
Dziedzictwo artysty pozostaje żywe w przestrzeni publicznej, a jego twórczość wciąż inspiruje młodych rzeźbiarzy i miłośników sztuki. Choć odszedł, jego dzieła nadal opowiadają historie, które tworzył przez ponad pół wieku pracy twórczej.
